پراکسید هیدروژن ناپایدار است و به راحتی به اکسیژن و آب تجزیه می شود، بنابراین کاملاً بی خطر است.
به عنوان مثال، مطالعات تایید کرده اند که باقی مانده پراکسید هیدروژن در محصولات مو آب به تدریج در طول فرایند خیس شدن ناپدید خواهد شد، و پردازش های بعدی به سرعت آن را از بین خواهد رفت.
در سال ۲۰۰۴ نظر ارزیابی کمیته کارشناسی سازمان بهداشت جهانی (JECFA) معتقد بود که سطح باقی مانده پراکسید هیدروژن در غذا بسیار پایین است و تقریباً توسط زمانی که مصرف کنندگان آن را در دهان می خورند تخریب شد. این هیچ نگرانی نیست. همچنین نیازی به تدوین «مصرف ایمن» نیست.
FDA ایالات متحده همچنین پراکسید هیدروژن را به عنوان یک ماده GRAS فهرست می کند (که کاملاً امن است)، و معمولاً در مقدار مورد نیاز برای تولید استفاده می شود (که هیچ محدودیتی برای مقدار وجود ندارد).
به عنوان مثال، حداکثر مقدار مورد استفاده در شاه ماهی دودی و تخم مرغ ترشی است "برای رسیدن به اکسیداسیون و اثر ضد باکتری"، و حداکثر مقدار مورد استفاده در پردازش تریپ است "برای رسیدن به اثر سفید کننده".
علاوه بر این می توان از پراکسید هیدروژن برای تمیز کردن و ضدعفونی کردن میوه ها و سبزیجات نیز استفاده کرد.
پراکسید هیدروژن پزشکی با غلظت ۳٪ عموماً مشکلی نیست حتی اگر به اشتباه بلعیده شود، اما نوشیدن مستقیم آن با غلظت ۳۰٪ دستگاه گوارش را می سوزاند.
با این حال، این نوع وضعیت بسیار نادر است، زیرا بیشتر مردم به چنین غلظت بالایی از پراکسید هیدروژن دسترسی ندارد.
علاوه بر این، پراکسید هیدروژن می تواند به سرعت در نمک های فلزی سنگین، محیط های قلیایی و اثرات خشونت آمیز تجزیه شود و حتی باعث انفجار شود.
با این حال، این به طور کلی در طول تولید، ذخیره سازی و حمل و نقل پراکسید هیدروژن رخ می دهد، و مصرف کنندگان بعید است که با آن مواجه شوند.
کاربرد پراکسید هیدروژن در غذا حداقل ۵۰ سال سابقه دارد و همواره بی خطر و قابل اعتماد محسوب می شده است.
در اوایل دهه ۱۹۸۰ دانشمندان کشف کردند که ممکن است به دستگاه گوارش موش ها آسیب وارد کند و حتی ممکن است سرطان زا باشد.
با این حال، در سال ۱۹۸۸، پس از تحقیقات دقیق کمیته ارزیابی FDA آمریکا، شواهدی که نشان می دهد پراکسید هیدروژن باعث سرطان شده است، کافی نبود.
نظر ارزیابی سال ۱۹ آژانس بین المللی تحقیقات سرطان نیز معتقد است که پراکسید هیدروژن شواهد کافی برای ایجاد سرطان در انسان و حیوانات ندارد، و در سه دسته مواد (موادی که بعید است باعث سرطان شوند) طبقه بندی می شود. همین دسته شامل چای و ویتامین ها می شود. ک، زنگ زده و مانند اینها.
تعداد کمی از آزمایش های سلول های آزمایشگاهی دریافته اند که پراکسید هیدروژن سمیت ژنتیکی خاصی دارد، اما در آزمایش های حیوانی یافت نشده است.
این به این دلیل است که بدن حیوان دارای سیستم دفاعی کافی است، ورود آن به سلول های بدن از طریق دستگاه گوارش و آسیب به DNA دشوار است.
علاوه بر این، شواهد کافی وجود ندارد که نشان دهد بر توانایی تولید مثل حیوانات تأثیر می گذارد.
بنابراین پراکسید هیدروژن با غلظت پایین غیر سمی است، با اکسیداسیون ضدعفونی می شود. پراکسید هیدروژن پزشکی می تواند دهان را شستشو دهد، زخم ها را بشوید و ضدعفونی کند. به همین ترتیب پس از خیس کردن گوشت و غذا با پراکسید هیدروژن، پس از شستشو مشکلی ندارد. پراکسید هیدروژن به راحتی تجزیه و ولتیلیزه می شود و پس از ولتیلیزاسیون به آب خالص و گاز اکسیژن تبدیل می شود. البته اگر مرتباً از پوست برای تماس با پراکسید هیدروژن استفاده کنید، البته مضر است.