داده های سم شناسی پراکسید هیدروژن و رفتار محیطی

سمیت حاد: LD504060mg / kg (موش پوستی)

LC502000mg / m3 ، 4 ساعت (استنشاق موش)

جهش زایی: جهش زایی میکروبی: سالمونلا تیفی موریوم 10μL / ظرف. اشریشیا کلی 5 ppm. مبادله کروماتید خواهر: ریه همستر 353μmol / L. سرطان زایی: IARC سرطان زایی نظر: حیوانات به طرز مشکوکی مثبت هستند.

خصوصیات خطرناک: اکسید کننده منفجره قوی. پراکسید هیدروژن به خودی خود قابل اشتعال نیست ، اما می تواند با مواد قابل احتراق واکنش داده و مقدار زیادی گرما و جو را آزاد کرده و باعث آتش سوزی و انفجار شود. پراکسید هیدروژن در شرایطی که pH 3.5-4.5 باشد پایدارتر است. به راحتی در محلول قلیایی تجزیه می شود و همچنین در صورت قرار گرفتن در معرض نور شدید ، به ویژه تابش موج کوتاه ، می تواند تجزیه شود. با حرارت دادن تا بالای 100 درجه سانتیگراد ، سریع شروع به تجزیه می کند. با بسیاری از مواد آلی مانند شکر ، نشاسته ، الکل ها ، فرآورده های نفتی و غیره مخلوط های انفجاری ایجاد می کند و می تواند تحت تأثیر ضربه ، گرما یا جرقه الکتریکی منفجر شود. پراکسید هیدروژن با تماس با بسیاری از ترکیبات غیر آلی یا ناخالصی ها به سرعت تجزیه می شود و باعث انفجار می شود ، گرما ، اکسیژن و بخار آب زیادی آزاد می کند. بیشتر فلزات سنگین (مانند بیل ، مس ، نقره ، سرب ، جیوه ، روی ، کبالت ، نیکل ، کروم ، منگنز و غیره) و اکسیدها و نمک های آنها کاتالیزورهای فعال هستند ، همچنین گرد و غبار ، گرد و غبار سیگار ، پودر کربن ، زنگ زدگی و غیره سرعت تجزیه را افزایش دهید. پراکسید هیدروژن با غلظت بیش از 74٪ می تواند باعث انفجار فاز گاز در یک ظرف بسته با منبع اشتعال یا درجه حرارت مناسب شود. محصولات احتراق (تجزیه): اکسیژن ، آب.